Feeds:
Articoli
Commenti

Archive for 16 novembre 2010

La canzone è stranissima.
Prima o poi capirò anche il testo…

Eva
Boudewijn De Groot

Ik houd de wereld in mijn hand,
‘t glazen ei vol land en wolken,
ik zal de hemel gaan bevolken,
ik roep de varens uit ‘t zand,
ik schud de apen uit m’n mouw,
de spikkelpanters en de mieren,
het blauw konijn, de krabbeldieren,
ik strooi ‘t op azazuur en dauw.

Ik weet nu dat ik alles kan,
ik ken de dieren aan hun vel,
de vogels aan hun notenspel,
en ik geef namen aan de man.

De verf die ik morste vliegt plotseling in brand,
‘t palet valt vlammend uit m’n hand.
D’ aarde zwaait open,
ik zie haar lo’o’pen,
in mijn eigen groene gras.
Wil jij soms, wit wezen, dat ik je niet ken,
en dat ik niet almachtig ben.
Je wilt me vergeten,
mijn vruchten eten,
en me bedriegen met je man.

Hier in je lichaam van albast,
zie ik de roze vlammen branden,
en wat je wilt valt in je handen,
je hebt m’n wereld aangetast,
daar sluipt de groen gevlekte kat,
en heeft de merel al te grazen.
De leguaan gaat bellen blazen,
kruip op vijf poten over ‘t pad.
De vleesboom rijst het water uit,
en rinkelt met z’n glazen snaren.
Er zit in de kristalpilaren,
een uil die schuine liedjes fluit.

Hier sta ik voor zot in m’n kamerjapon,
ik dacht wel dat ik alles kon.
En ben ik verdwenen,
dan komt op zijn tenen,
de engel met het grote mes.

Annunci

Read Full Post »

Camminavo lungo una strada a me nota fin dalla giovinezza. Approfittando della lezione di inglese, mi concedevo una passeggiata per la città muovendo il mio corpo sedentario. Mi sono infilata in una viuzza laterale per accorciare il percorso. All’improvviso la mia attenzione venne catturata dallo stridìo di gabbiani. Proprio sopra la mia testa un gruppo di cinque grandi uccelli bianco-grigi si inseguivano e volteggiavano con eleganza, percorrendo in modo apparentemente casuale quel lembo di cielo lasciato scoperto dai palazzi.

Il cielo era ancora azzurro – non erano ancora le cinque del pomeriggio – e sgombro da nuvole.

Il mio cuore salì al cielo in mezzo al loro volteggiare mentre il mio passo diventava leggero.

Read Full Post »